Μετά τους αγρότες και οι βενζινοπώλες μπαίνουν στον ιδιότυπο χορό των παράλογων απαιτήσεων και των κακώς νοούμενων συνδικαλσιτικών επιδιώξεων. Οι ιδιοκτήτες πρατηρίων βενζίνης, απειλούν με κινητοποιήσεις εν μέσω θέρους (αντιλαμβάνεται ο καθένας τί μπορεί να σημάνει κάτι τέτοιο), καθώς ζητούν … επιδότηση (!) για να τοποθετήσουν το σύστημα εισροών – εκροών καυσίμων, το οποίο μαζί με τις ταμειακές μηχανές θα τοποθετηθούν στα πρατήρια υγρών καυσίμων.
Δηλαδή, το σύστημα που θα διασφαλίζει την αυτονόητη υποχρέωση των επαγγελματιών του κλάδου, θα πρέπει να το πληρώσει ο … Λαός, γιατί η επιδότηση δεν είναι κάποιο είδους «φρούτο» που φυτρώνει σε δέντρα, αλλά αποτελεί μέρος του χρήματος που καταβάλει κάθε χρόνο ο πολίτης στο Κράτος μέσω φόρων, εισφορών, τελών, κλπ.
Η επένδυση λοιπόν σε εξοπλισμό που πρέπει να γίνει στην ατομική επιχείρηση του καθενός από τους βενζινοπώλες, θα πρέπει να πληρωθεί από εμάς.
Στην ίδια συλλογιστική, θα πρέπει όποιος έχει – ας πούμε – υποχρέωση για εγκατάσταση συστήματος πυρασφάλειας να ζητήσει και αυτός επιδότηση ή γενικά όποιος έχει υποχρέωση να κάνει οτιδήποτε στην επιχείρησή του, στη ΔΙΚΗ του επιχείρηση, να ζητά από τους υπολοίπους όλους να συμμετέχουν στο κόστος. Αν αυτό δεν είναι παραλογισμός, τότε τί είναι; Πολύ περισσότερο, οταν συνοδεύεται και από την απειλή για απεργία, μέσα στο καλοκαίρι, όταν οι περισσότεροι χρησιμοποιούν το αυτοκίνητο για τις διακοπές τους.
Αλήθεια, πλήττεται το ίδιο το Κράτος, στην απρόσωπη του έννοια, αν ο βενζινάς δεν βάζει καύσιμα στο αυτοκίνητο του ταλαιπωρημένου πολίτη που πήρε δέκα ημέρες άδεια ή ο ίδιος ο πολίτης;
